IndiaMoves

Emanuelle

Sept 2007

Emmanuelle wordt al gauw drie jaar oud. Ze is een mooi meisje aan het worden, met haar kalme en soms wat melancholische gezichtje. Ze praat al een beetje en lacht veel. Deze zondagochtend had ze het grote voorpagina nieuws in de krant kunnen zijn want die ochtend, gisteren, had ze opeens in de gaten hoe met een rietje te drinken. Onafhankelijk!



Joyce, haar verzorgster, en John, haar oudere broer, vertroetelen haar nog als een baby. En waarom ook niet. Ik zou haar absoluut ook verwennen denk ik. Het is moeilijk om een klein meisje, die al zoveel onverdiende pech in haar leven heeft, te zien huilen omdat ze met enige discipline iets nieuws moet leren. Dus wat gebeurd er? Als de verzorgers of de vrijwilligers haar iets willen leren om haar meer onafhankelijk te maken dan wordt ze onder het oog van Joyce vandaan gestolen, als dat maar even kan. Niet alleen Joyce maar ook John en ik. Movendi deed dat ook. De Movendi groep, waar ik al tijden over wilde schrijven hoewel het er door onverwachtte gebeurtenissen maar niet van kwam, heeft heel veel goeds gedaan voor onze kinderen. Ze hebben een stoel voor Emmanuelle ontworpen, een zware stoel die onmogelijk om kan vallen. Emmanuelle zou hierop moeten zitten in een soort veiligheidsriem, om te leren hoe met haar lijfje te balanceren, naar links en rechts, voren en achter te zwaaien zonder de angst te vallen. Het is nu bijna een jaar later. Joyce had van het begin af aan een vreselijke hekel aan die stoel voor haar baby! Als Emmanuelle in die stoel werd gezet zette ze het geheid op een huilen, schreeuwen en brullen uit angst ‘los te zijn’. Joyce kon dat niet aanzien en keek met wanhopige ogen naar de verzorgers en vrijwilligers tot het ‘over was’. Houdt op met mijn baby te pesten zei ze met haar ogen. Toen de laatste Movendi vrijwilligers, Marije, Annemiek en Piet naar Nederland terug gingen hadden ze zware twijfels over het verdure gebruik van die stoel. Ik ook trouwens. Foute inschatting! Met een combinatie van takt naar Joyce toe en een ongekend doorzettingsvermogen ondanks het gebrul van Emanuelle oefenden de verzorgers elke ochtend, tijdens het fysio-uur. Op een dag, ongemerkt voor de meesten van ons, stopte ze met huilen. Een andere dag wat later verscheen er een lachje rond haar mond. En weer een andere dag zagen we John met Emmanuelle spelen en haar een ballon in de mond leren vasthouden.



En toen gisteren! Eeen wonder. Philo zorgde ervoor dat Emmanuelle zo maar opeens met een rietje hara melk kon drinken! Op de foto kun je zien dat de stoel ere en aanvoegsel bij heft gekregen: een tafelblad dat op ingenieuze wijze langs twee stangen glijdt en hoger en lager gezet kan worden, naar gelang Emmanuelle wil drinken, wil tekenen met een potlood in haar mond of wil spelen. Wie heeft dat gemaakt zou je denken? De locale groep ‘Movendi’s’ getraind door de vrijwilligers uit Nederland. Jerry en Hayford. Wie heeft Emmanuelle geleerd met haar monde en potlood vast te houden of uit een rietje te drinken? Verzorger Stephen en vrijwilliger Lena, tijdens hun dagelijkse speechclasses. Wie vindt dit allemaal geweldig, nu dat het huilen ingeruild is voor lachen? Joyce, John, Ineke en Bob en iedereen hier! De Movendi vrijwilligers hebben meer gedaan. Veel meer. In het begin toen er een groep van vier Movendis tegelijk kwam was er een beetje een vermoeiende botsautootjes tijd. Elkaars verwachtingen niet duidelijk, die van de verzorgers al helemaal niet. Totaal andere manier van lesgeven die men hier niet gewend is. Maar toch! Eeen moeilijke start maar een glorieus einde, en om dat eindresultaat daar gaat het om. Eind goed al goed. Kijk eens mee hoe ze nu s’ochtends hun oefeningen doen:





Bedankt Movendi-vrijwilligers, nogmaals. Het werkt echt! Dus echt heel erg bedankt.

Ineke Bosman