Ooggetuigen
Inmiddels zijn er tijdens ons verblijf in
India al verschillende mensen langsgekomen hier in Kakinada. Bij het zien van
het MSI huis en ons project reageerde iedereen direct super enthousiast en
stortte zich op het werk in de werkplaats. Wij vinden het fantastisch dat
iedereen zo enthousiast heeft mee willen helpen aan de verschillende projecten!
Om iedereen thuis eens vanuit andere ogen
het project te laten zien, hebben we onze bezoekers gevraagd een verslagje te
schrijven over hun bezoek aan Kakinada. Nog niet alle ooggetuigen hebben de tijd
gehad hun verslagje af te krijgen, maar hopelijk komen op deze pagina binnenkort
meer verhalen te staan.
Jessica Jansen
Na een inspannende treinreis van meer dan 36 uur belandden mijn reisgenoot en ik vanuit het noorden in het verre zuiden van India: in Kakinada.
Ten eerste hartsikke fijn om onze vriendin Esther weer te zien, maar meteen ook werden we geïntroduceerd in de werkplaats. Erg interessant voor ons niet-techneuten.
En natuurlijk hebben we de gemaakte Sardyna bewonderd en andere aanpassingen die het team in het huis gemaakt had.
Na de eerste indrukken, volgen de volgende dagen uitgebreider inzicht in het werk van het team. We werden ingewijd in het aanpassen van beenbeugels, hoe de beste handbike te maken en hoe het huis zo leefbaar mogelijk wordt voor de meisjes.
En het allerleukste was dat we de eerste testritten van de handbike mochten maken! En ik kan u verzekeren: hij fietste vanaf begin aan erg lekker!
Gelukkig konden ook wij onze handjes laten wapperen, voor het eerst in je leven lassen, polijsten, naaien, etc… hartstikke interessant. Helaas lang niet zo kundig als het Indiateam, echt superhandig zijn zij hoor allevier!
Verder natuurlijk alle allerschattigste meiden leren kennen! Wat een positieve kinderen. Ze waren erg blij met al hun nieuwe spullen, maar vooral ook met de nodige aandacht.
Het werk is echt waardevol als je met eigen ogen ziet hoe het de levenskwaliteit van de kinderen verbetert!
India is onvergetelijk land met onvergetelijke mensen en natuurlijk een onvergetelijk project.
Madelien Verheij
Na een reis door Rajasthan heb ik begin
januari 2004 het bewegingstechnologie-project in Kakinada bezocht. Eerst werden
Tolke en ik (de twee Aka's - oudere zussen) een dagje rondgeleid op de school
MSI waar onze broer en zus aan het werk zijn. We kregen de zelf uitgeruste
werkplaats te zien, de school met net een nieuwe verdieping met leslokalen, de
tuin waar op aanraden van de BT-ers een pad is aangelegd (en een bruggetje over
de goot naar de wc). Maar het meest bijzonder was de enorme hartelijkheid van de
kinderen en de docenten van de school. Vanaf het begin was duidelijk dat de
inzet van de bt-ers op de school door iedereen enorm gewaardeerd wordt.
De volgende dag woonde ik een les bij aan een klein klasje van lokale technici
en de fysiotherapeut van de school. Eerst een ingewikkelde theorieles (de mannen
hebben helaas met de Engelse terminologie behoorlijke moeite, maar met handen en
voeten en tekeningen werd de stof steeds duidelijker) die de volgende dag in de
praktijk gebracht werd door met een aantal gehandicapte meisjes aan de slag te
gaan. Ik was erg onder de indruk van de manier waarop de jonge
bewegingstechnologen op zo'n enthousiaste en doeltreffende manier de kneepjes
van hun vak proberen over te brengen.
Hoewel toch de taal een behoorlijk probleem vormt, en vooral ook de andere
mentaliteit die in India heerst. Echt afspraken maken lijkt onmogelijk: je weet
nooit zeker of mensen echt wel komen als ze dat beloven..
Na de vakantie was het in de werkplaats weer even opstarten. Terwijl ik het
juist afgeronde project van de beenbeugelkapstok verfde, wijdden de technologen
zich aan het maken van een nieuw ontwerp: een makkelijk aan te drijven tricycle
voor de meisjes om buiten mee te kunnen rijden. Ook de fysiotherapeut hielp mee
met het bedenken van een geschikt apparaat.
Thuis na het werk werd er nog veel gepraat over het project. Nu het einde nadert
is het van belang de zaak goed achter te laten en over te dragen. Er werd hard
gewerkt aan een goed plan voor het voortzetten van het werk in de werkplaats en
het onderhoud van materialen en ontwikkelde ontwerpen. (Ontzettend moeilijk om
dit volgensmij goed te laten gaan: die Indiers hebben meestal een houding van:
'O, banden leeg, nou dan zetten we die kar toch in een hoek..') Superbelangrijk
dus om een lokaal iemand aan te stellen en zelf ook nog eens terug te komen om
te kijken hoe het gaat! Gelukkig werden de fysiotherapeut en een van de
tricycle-bouwers bereid gevonden om beiden part-time in de werkplaats te blijven
werken. Geweldig dat deze mensen nu al gedurenden een aantal maanden zijn
opgeleid om het werk van de Bt-ers voort te zetten!
Madelien Verheij
Alain Simons
(onze BT vriend uit Den Haag kwam ons 3,5 week helpen bij het ontwerpen en maken
van een speciale tricycle)
Hallo hallo
allemaal,
Hier dan het eerste bericht
uit India. Nou laat ik beginnen bij dat het hier echt heel gaaf is. Ik ben goed
aangekomen en heb een goede vlucht gehad.
A’dam - Parijs en daarna naar
Parijs - Bombay. In het vliegtuig al gelijk en leuk Fins/Indiaas meisje ontmoet,
gelijk wat te kletsen in het vliegtuig. De eerste fantastische Indiase film
gezien in het vliegtuig…Daar midden in de nacht 2 uur gewacht en door naar
hyderabad. Toen ik daar aankwam en amerikaan van en of andere hindoe geloof
ontmoet en daarmee naar en hotel gegaan. Het was inmiddels 5 uur ‘s ochtends en
alles was dicht. Die jongen werdt opgehaald door een swami-ratajawan ofzo en
wist niet wat hem te wachten stond, of hij misschien gelijk moest bidden enz.
Dus daar had ik wel zin in om mee te gaan… Ik me al helemaal voorgesteld dat ik
bij een soort sekte terecht zou komen, maar helaas… het hotel was vol en ik kon
niet bij hun crashen… dus toen brachten ze mij naar een ander wazig hotel in de
buurt 6 euro per nacht, met tv en vreselijk vies bed.
Goed paar uurtjes slapen maar…
Toen alleen wakker worden in
de grote stad (4,5 miljoen inwoners…) en eens wat geld pinnen en eten regelen.
Nou… pinnen was snel geregeld maar en beetje fatsoenlijk eten… dus ik maar heel
stoer een toko binnengelopen en iets op de kaart aangewezen, kop thee erbij…
(met heel veel melk en suiker en nog wat erin hier!!) die tomato-bach was dus
echt niet te eten…
Op naar het station om mijn
nachttrein te regelen. Van kantoortje naar kantoortje gestuurd, in de speciale
rij voor buitenlanders staan (wat nou discriminatie, overigens met wel heel veel
indiers in diezelfde rij, ze hebben zelfs een rij voor vrouwen hier!) daar stond
ik uiteindelijk een uur later met een australier in de goede rij. Kaart gekocht,
bedje en airco in de trein… eigenlijk te lux, maar wel relaxed zo met al mijn
spullen bij me.
Toen met John (hoe anders als
echte australier uit sydney) wat eten… was beter dit keer, rijst met heel veel
scherpe sausjes, maar dan ook echt scherp! Daarna naar wat tempels, moskeeen en
de dierentuin, heel grappig. Hij (35 uit sydney en hier voor een world problems
conferentie, een echte linkse rakker!!) was dat van plan en ik joinde him…
Veel dieren gezien, olifanten,
tijger, leeuwen en leeuwtjes (haha miriam, ik kan het wel schrijven!!), hippo’s
enz. Allemaal op echt ruime eilanden, geen hokken. Dus heel westers, zelfs een
safari park.. maar goed, tijd was gedood, dieren zijn in het wild veel gaver en
vindt dit toch altijd een beetje nep sinds ik in zuid-afrika ze in het echt
gezien heb.. maar goed, snel een auto-rikshaw naar mijn hotel genomen. Dat is
trouwens ook een hele belevenis hier, dat verkeer. Links rijden, toeteren
verplicht en richtingaanwijzer nooit van gehoord. Zou me heel gaaf lijken om
eens met die jumpy hier doorheen te crossen… hahaha, komt ie vol blikschade
terug. Die gasten zijn echt gek hier, fietsers, driewielers, koeien, karren,
auto's bussen, motors alles raast door elkaar heen en toetert zich gek. Maar
wonder boven wonder het gaat redelijk goed. Iedere auto heeft wel krassen en
kapotte lampen. Dit is wel nog net een tikkeltje gekker dan in egypte of
filippijnen. Oke de trein dus, ik zat bij een of andere goeroe in de trein,
bleek later inderdaad een guru van een hindoe afsplitsing te zijn die heel
belangrijk was, kwam net terug uit liverpool en amerika enz. Om tempels te
zegenen all over the world. Die gozer lag daar maar niks te doen en zijn sloofje
te commanderen. He leg dat boek effe daar (lag echt binnen en meter van hem
vandaan) iedereen zijn voeten kussen en allerlei vrouwen de trein weer uit.
Lekker geslapen boven hem in het stapelbed. 's ochtends in kakinada aangekomen
en opgehaald door Esther en Annelies. Gelijk naar hun huis, wat eten, ze hebben
2 koks die elke dag voor hen koken, 3 keer per dag…. Zo hoort het. Er mag niet
afgeruimd worden, dat doen zij en ze verdienen niet meer dan 20 euro in de maand!
Beter… dat is niet eens heel slecht hoor hier, en ze kunnen koken wat ze willen
als wij het maar lekker vinden (haha) ze eten er vast zelf ook goed van, anders
krijgen we nog een schuldgevoel ook… dat hoeft helmaal niet, want ik ben hier
ten slotte om te werken. En dat heb ik dus gelijk de eerste dag gedaan. Ze waren
nu bezig om voor die meiden een rek te maken, waaraan ze hun beenbeugels kunnnen
ophangen voordat ze gaan eten, een simpel iets, maar daardoor hoeven ze gewoon
niet de trap op en af om hun beenbeugel in de fysio ruimte te leggen voor het
eten. Er zitten namelijk 110 meiden van 6 tot 16 op deze school. Ze gaan 3 x per
jaar naar huis en verder zijn ze altijd daar. Ze slapen op stapelbedjes van
metaal (echt heel klein) en geen matrassen of zoiets! Met 50 of 60 in 1
slaapzaal. De meeste hebben polio gehad en een stuk of 20 kunnen echt niet meer
dan kruipen. Daarvoor hebben ze (4 Bewegingstechnologen die hier dit project
opgezet hebbben) al karretjes gemaakt om mee te rijden. Verder hebben ze
leuningen aan de trappen gemakt, fysiotherapie en fitness apparaten opgeknapt en
aangepast voor kleine zwakkere meisjes, betonnen pad naar de eetzaal aan laten
leggen, ‘ bruggetje’ over het OPEN RIOOL(!) laten maken om nar de toiletten te
komen en nog wat kleine dingetjes gedaan. Voor dit alles hebben ze en Human
kinetic Technology workshop opgezet en ingericht met allerlei geredschappen van
nederland en hier. Dan hebben ze nog een studie programma ontwikkeld voor 5
geschikte kandidaten. Bewegingstechnologie in 4 maanden, maar dat gaat echt heel
aardig al, 5 middagen in de week krijgen ze les. 1 daarvan zal gekozen worden en
gevraagd om in de werkplaats en full-time baan te krijgen. Om alles te repareren,
benbeugels te maken en andere projecten te ontwikkelen voor die meiden hier… is
echt en heel sterk concept. Super lang en heel goed voorbereid in nederland.
Echt ik verbaasde me erover hoe goed het alllemaal in elkaar zat! Dus dat is
lekker meewerken voor mij zo. Ik heb er zin in, ik heb al lekker gelast, gezaagt
nagedacht over het volgende project. We gaan zo ie zo wat beugels in de
toiletten maken en nog 1 fysio apparat wat wat leuker is om te doen. Discipline
is natulek erg lastig, en die kinderen verdienen ook wel wat plezier tijdens het
oefenen. Daarover later meer…
Afgelopen dagen dus flink in
de weer geweest, we zijn ook nog bij een meisje thuis geweest om de thuis
omgeving te zien. De 5 studenten (1 fysio, 4 tecnische werkplaats mannen) moeten
namelijk voor hun laatste opdracht een fysio kit ontwerpen en maken die
bruikbaar is in de thuissituatie (aardig verzonnen he…) hiervoor hebben ze al
een looprekje en een beenbeugel moeten maken. Net echt Bewegingstechnologie…
Goed, vanmiddag dus
gebrainstormd over de nieuwe tricycle wat ook nog eens leuk is om te doen…
suggesties…???
Het is een raar land dat
india… oh ja gisteren (zondag) waren we op het strand en kwamen er een paar
indiers langslopen, ze gaan gewoon echt op 1 meter afstand van waar je ligt met
10 man om ons heen staan kijken wat je aan het doen bent, nou niks dus, beetje
bakken in de zon, maar ze kennen totaal geen respect op onze manier… het is hier
heel gewoon om op een meter afstand iemand 10 minuten lang staan aan te gapen,
echt waar, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Dat ze naar je roepen of kijken
omdat je blank bent, mar met korte broek aan en gaan zwemmen in de zee…. Nee dat
kan echt niet volgens hun… lachen dus, mar soms ook irritant. Mijn ‘collega’s’
hier, gaan dus ok echt alleen maaar naar en heel afgelegen stukje strand, want
anders staan er zo 100 indiers om je heen… letterlijk 100 is geen probleem. echt
ongelooflijk!! Er zijn hier dan ok helemaal geen toeristen. Is voor indiase
begrippen een kleine stad, en dorp haast met 400.000 mensen. Maar ook niks
toeristisch te doen hier. Dus we zien en maken hier het echt idiase leven mee,
dat is wel heel bijzonder, en zou je als toerist echt niet zien of meemaken….!!!
Geweldig dus, ben heel blij
dat ik deze kans heb aangegrepen en heb kunnen aangrijpen.
Oh ja, ook nog motor gereden,
jan willem heeft hier en motor gekocht en daar heb ik een stukje op geoefend, en
dat ging weer verbazend goed na 3 jaar geleden alweer maar 2 dagen op de
filippijnen gereden te hebben. Ik had het zo weer door en ben met jan willem
achterop maar gelijk naar ons huis terug gereden… (klinkt al goed he; 'ons' huis)
ongeveer half uur rijden. Laatste stuk fantastisch door die wazige verkeers
chaos… fantastisch, ging allemaal goed, dus dat gaan we vaker doen. Een keer en
hele dag toeren met een eigen motor!! Oh heb ik al zin in. maar eerst morgen
weer in de werkplaats werken en wat ontwerpen!
Mensen tot ziens en veel
plezier in nederland in de kou.. hahaha, enne maak je niet te druk en denk eraan
je MOET helemaal niks!
Groeten Alain